Աուտիզմ. ախտորոշում

Աուտիզմ. ախտորոշում
Անգլերեն անվանումը՝ Autism Diagnosis

Երեխայի մոտ աուտիզմի հաստատվելը ծնողների համար չափազանց սթերսային և անհանգստացնող է:

Սակայն նրանք պետք է նաև իմանան, որ որքան շուտ երեխայի ախտորոշումը հաստատվեց, այդքան ավելի շուտ կսկսվի երեխայի աջակցության և բուժման միջոցառումները և այդքան ավելի լավ արդյունքներ կգրանցվեն:

Աուտիզմի ախտորոշումը սովորաբար կատարվում է որակյալ մասնագիտական խմբի կողմից, որի կազմում կարող են ընդգրկվել մանկաբույժը, հոգեբանը կամ հոգեբույժը, երբեմն՝ նաև խոսքի խանգարումների մասնագետը: Նրանք աուտիզմն ախտորոշում են՝ ելնելով երեխայի մոտ դիտարկված հաղորդակցման և վարքագծային խանգարումներից:

Աուտիզմի ախտորոշման համար բժիշկները հիմնվում են հատուկ չափորոշիչների վրա կազմված ախտորոշիչ թեստերի վրա: Ծնողների հետ զրուցելիս և երեխային զննելիս նրանք կարող են ուշադրություն են դարձնել այնպիսի ախտանիշների հնարավոր առկայությանը, ինչպիսիք են սոցիալական կամ զգացմունքային փոխադարձ վերաբերմունքի պակասը, լեզվի կրկնվող կամ յուրօրինակ լեզվի օգտագործումը, առարկաների մասերով անընդհատ զբաղվելը և այլն:

Կան մի քանի ախտորոշիչ մեթոդներ, օրինակ՝ Աուտիզմի ախտորոշման վերանայված հարցազրույց (ADI-R) ծնողների հետ և Աուտիզմի ախտորոշման դիտարկման ժամանակացույց (ADOS): Մանկական աուտիզմի վարկանշային սանդղակը (CARS) գլխավորապես օգտագործվում է կլինիկական պայմաններում՝ աուտիզմի սրությունը գնահատելու համար:

Բժիշկները ոչ միայն ախտորոշում են աուտիզմը, այլև որոշում հիվանդության զարգացման փուլն ըստ Աուտիկ սպեկտրի խանգարման (ԱՍԽ) չափորոշիչի, ըստ որի աուտիզմով հիվանդները բաժանվում են երեք մակարդակի՝

  • ովքեր աջակցության կարիք ունեն (մակարդակ 1)
  • ովքեր զգալի աջակցության կարիք ունեն (մակարդակ 2)
  • ովքեր խիստ աջակցության կարիք ունեն (մակարդակ 3):

Ըստ աուտիզմի մակարդակի և երեխայի անհատական առանձնահատկությունների, ընտրվում է նրա կարիքներին առավելագույն համապատասխանող բուժական ծրագիրը:

Հոդվածը վերանայվել է՝ 06-05-2019