Արթրիտ. ախտորոշում

Արթրիտ. ախտորոշում

Զննման ընթացքում բժիշկը կստուգի հոդերը՝ փորձելով հայտնաբերել այտուցվածություն, կարմրություն և տեղային տաքություն:

Բժիշկը նաև կստուգի, թե ինչպես է փոփոխվել ցավոտ հոդի շարժունակությունը:

Կախված արթրիտի կասկածվող տեսակից, նա կարող է առաջարկել որոշ հետազոտություններ:

Լաբորատոր թեստեր

Օրգանիզմի տարբեր կենսահեղուկների անալիզը կարող է օգնել արթրիտի տեսակի ախտորոշմանը: Սովորաբար լաբորատորիա է ուղարկվում արյունը, մեզը և հոդային (սինովյալ) հեղուկը: Վերջինս ստացվում է նախնական տեղային անզգայացումից հետո հոդի խոռոչ ներմուծված ասեղով:

Պատկերման հետազոտություններ

Պատկերման հետազոտությունները թույլ են տալիս հայտնաբերել հոդի ներսում առկա խնդիրը, որն առաջացնում է առկա գանգատները և մյուս ախտանիշները:

  • Ռենտգեն. օգտագործելով ոսկրերը տեսանելի դարձնող ճառագայթման ցածր մակարդակներ, ռենտգեն հետազոտությունը կարող է հայտնաբերել հոդաճառների կորուստը, հոդի վնասումը և ոսկրային գերաճը: Ռենտգենը կարող է չհայտնաբերել վաղ արթրիտային վնասումը, սակայն հաճախ օգտագործվում է հիվանդության զարգացումը վերահսկելու համար:
  • Համակարգչային տոմոգրաֆիա (ԿՏ). ԿՏ հետազոտությամբ իրականացվում են տարբեր անկյուններից ռենտգեն նկարահանումներ, որոնց համակցությամբ ստացվում են ներքին կառուցվածքների խաչաձև հատված պատկերները: ԿՏ-ն տեսանելի է դարձնում ինչպես ոսկրը, այնպես էլ հարակից փափուկ հյուսվածքները:
  • Մագնիսա-ռեզոնանսային տոմոգրաֆիա (ՄՌՏ). ՄՌՏ-ն թույլ է տալիս ռադիոալիքների և հզոր մագնիսական դաշտերի օգնությամբ ստանալ փափուկ հյուսվածքների, օրինակ՝ հոդաճառի, կապանների և ջլերի ավելի մանրակրկիտ խաչաձև հատված պատկերներ:
  • Գերձայնային հետազոտություն (սոնոգրաֆիա). այս մեթոդն օգտագործում է բարձր հաճախականության ձայնային ալիքներ, որոնց շնորհիվ ստացվում են փափուկ հյուսվածքների, հոդաճառների և հոդերի շրջակայքում հեղուկ պարունակող կառուցվածքների պատկերները: Գերձայնային հետազոտությունը նաև օգտագործվում է հոդային հեղուկի ասպիրացիան կամ ներհոդային ներարկումներն ուղղորդելիս:

Հոդվածը վերանայվել է՝ 01-06-2021