Համակարգային կարմիր գայլախտ. ախտորոշում

Համակարգային կարմիր գայլախտ. ախտորոշում

Գայլախտով մարդկանց մոտ դրսևորովում են խառը ախտանիշներ, որոնք դժվարացնում են ախտորոշումը:

Գայլախտը տարբեր մարդկանց մոտ ընթանում է տարբեր կլինիկական դրսևորումներով, ընթացքով և բարդություններով, ուստի ախտորոշումը կարող է պահանջել որոշակի ժամանակ:

Բժիշկը կարող է հետաքրքրվել հիվանդության պատմությամբ, տալ առանձին ախտանիշների վերաբերյալ բազմաթիվ հարցեր, զննել՝ ուշադրություն դարձնելով գրեթե բոլոր օրգան-համակարգերի վրա և, իհարկե, նշանակել տարբեր հետազոտություններ:

Ընդ որում, գոյություն չունի հիվանդության ախտորոշման առանձնահատուկ թեստ, և բժիշկը պետք է տարբեր հետազոտությունների արդյունքները համադրի գանգատների և մյուս ախտանիշների հետ:

Լաբորատոր թեստեր

  • Արյան ընդհանուր հետազոտություն (ԱԸՀ). ԱԸՀ կարող է հայտնաբերել գայլախտին հաճախ ուղեկցող անեմիան (սակավարյունություն), ինչպես նաև արյան սպիտակ բջիջների (լեյկոցիտներ) և թիթեղիկների (թրոմբոցիտներ) քանակների նվազեցում, էրիթրոցիտների նստման արագության (ԷՆԱ) նորմայից բարձր ցուցանիշներ (որպես համակարգային հիվանդության կամ բորբոքման ցուցիչ)։
  • Երիկամային և լյարդային թեստեր. այս թեստերը կարող են հայտնաբերել գայլախտի պատճառով զարգացած լյարդի ախտահարման և (կամ) լուպուս-գլոմերուլոնեֆրիտի առկայությունը։
  • Հակակորիզային հակամարմնի (ANA) թեստ. ANA թեստի դրական պատասխանը վկայում է իմունային համակարգի ախտաբանական խթանման մասին (թեև դրական ANA-ով մարդկանց մեծ մասի մոտ կարող է գայլախտ չլինել):
  • Մեզի հետազոտություն. մեզի շեղումները կարող են վկայել երիկամների լուպուս-ախտահարման մասին (պրոտեինուրիա, էրիթրոցիտուրիա և այլն):

Պատկերման հետազոտություններ

  • Կրծքավանդակի ռենտգեն հետազոտությունը կարող է օգնել գայլախտային պլևրիտի հայտնաբերմանը:
  • Էխոսրտագրությունը (սրտի «էխո») թույլ է տալիս ախտորոշել սրտի փականային և այլ ախտահարումները, որոնք կարող են զարգանալ և բարդացնել գայլախտի ընթացքը:

Բիոպսիա

  • Երիկամների բիոպսիան կարող է օգնել լուպուս-գլոմերուլոնեֆրիտի ախտորոշմանը:
  • Մաշկի բիոպսիան օգնում է մաշկի գայլախտային ախտահարման հաստատմանը:

Հոդվածը վերանայվել է՝ 18-05-2021